به آنها که ماندن را آموخته اند ..

رفتم                                                            

که هدف رفتن بود و رسیدن مهم نبود .. 

 رسیدن؟ چگونه مهم بود آنگاه که رفتن در کشاکش تکرارهای هر روزه از یاد رفته بود .. 

 رسیدن؟ رفتنی نبود تا رسیدن را معنا کند در پس خود .. 

رفتن بود که فراموش شده بود در گذار پی در پی زندگی هر روزها

رفتن را فراموش کرده بودم..

می گویند : با این خستگی زندگی هر روز،  رفتن چرا؟   ماندن که بهتراست  

                                                    بمان ، نفسی برای فرداهای پس ِهرروزها !

  غافل از آنکه خستگی از ماندن است         

               ماندن در هر روز و هر روز و هر روز ..

از نرفتن خسته می شویم، می مانیم که خستگی را چاره کنیم .. 

                               نمی دانیم باید رفت تا خستگی فراموش شود ..

 

raftan1.jpg

 

پس رفتم

رفتم که رفتن را باز بیاموزم

رفتم که خستگی تکرار هر روز را در شهر جا گذارم 

                                                  برای آنها که ماندن را آموخته اند

رفتم که بیاموزم برای رسیدن 

                            اول باید رفت 

                          اول باید رفتن را آموخت .... تا بدانیم ... رسیدنی نخواهد بود.

  از آن رو که اگر بود باز بعد آن ماندن بود و فراموشی رفتن و

                                                      باز خستگی  و تکرار و تکرار ..

پس برای رسیدن باید می رفتم ..

                 در جستجوی همان  رسیدنی که هرگز نخواهد رسید .. 

 رفتم

خسته از تکرارهای هر روز و فرداها ..

خسته از آنها که رفتن را فراموش کرده اند و به ماندن می خوانندت..

رفتم که باز بیاموزم از ماندن حذر کردن را..

می پرسی : اما به کجا ؟ 

               مقصد مهم بود ؟    ...  نه 

                    چه اگر مهم بود رفتن چگونه حس می شد ؟ 

رفتم که فراموش کنم هر روزها را

           همانها که باز از پس ِ فردا ها می آیند

                همانها که غرقشان می شویم ..  رفتن را از یار می بریم ..

                                                     به خستگی ها عادت می کنیم ..

raftan.jpg

رفتم ..    کجا ؟ 

 بالا و بالاتر ..      چرا که تنها بالا مانده است ..  پایین مملو از هر روزهاس

          آن  بالاست که هرچه هم بروی باز هم بالاتری هست ..          

                                                        تمام نمی شود ، همیشه ! 

                                                                    همیشه بالاتری هست 

                       و اگر رفتن را آموخته باشی ..می توانی باز هم برویشان بالاتر ..

 

می پرسی : برای چه؟ به کجا رسیدن را ؟

         بالا ..  ( هه ..) J 

در بلندیها که رسیدنی نیست ، پایانی نیست ، پس ِهررسیدنی بازهم بالاتری هست  ..

                                                                  که می خواهی برویش و باز هم .. 

       آن بالاهاست که خستگی ، تکرارهای هر روزه و ماندن معنی نمی شوند ..

       آن بالاهاست که ماندن را نمی توانی، نمی خواهی بمانی ، می دانی که باید بروی ..

 

باید بروی 

 تا رسیدنی که هر روزها ، دیروز ها و فرداها را.. تکرار را  در پایینترها یش جا گذاشته باشی . 

 تا رسیدنی که حتی اگر مجبور به ماندنت کردند .. رفتن را نتوانند از یادت ببرند . 

 تا رسیدنی که اگر روزی از هر روزها می توانستی بروی  ،

                            ماندن را انتخاب نکنی .. برای خستگی درکردن از هر روزها 

  تا رسیدنی که دیگر برای رفتن  پی بهانه نگردی ، پی آن که ببردت ،  

                                                         یا پی کسی که رفتن را به یادت بیاورد 

                                                           و تو همچنان بمانی در ماندن  هر روزها

  تا رسیدنی که اگر لحظه ایهم برای رفتن  داشتی ، نمانی .. 

 تا رسیدنی که  آن سوی  بلندترین قله اش ، تا دوردستهای بی انتها 

                                                  فقط رفتن باشد و رفتن و رفتن ..

 

raftan4.jpg

    پس رفتم ، رفتم تا که فردا بازهم بازگردم ...  به همان زندگی مملو از ماندن 

             رفتم تا برسم به فردا 

                                که بازباید بمانمش تا شاید باز روزی ..

رفتم.. 

 رفتم که لحظات رفتن را در تکرار های  هر روزه ماندگار کنم..  

 رفتم که خاطرات رفتن را برای آنها که مانده اند سوغات بیاورم .. . 

                                                      شاید !  ..  ماندن را فراموش کنند .. 

/ 4 نظر / 6 بازدید
تاکامی

سلام به همه برو بچز فقط ميتونم بگم خيلی با حال بود . مرسي خانم فرمانی.

گل ريز

۴ کريم آقای تاکامی منم فقط می تونم بگم ما همه دلمون خيليييييی برای شما و طاهره تنگ شده. خيليييييييييييييييييييييييی

خورشید

خیلی ناااز بود. منم می خوام برم!!! واقعا هی می مونیم که خستگی در کنیم ولی با موندن خستگی در نمیشه! آفرین گلریز جونی

خیلی خوب بود گلریز:) ممنون که برامون گذاشتیش اینجا و به یادمون آوردی رفتنو...